Waarom je van vertragen rust krijgt

vertragenEerst een kopje thee

Mijn schoonmoeder is inmiddels 88 jaar. Als we bij haar zijn, vertragen we en komen helemaal tot rust. Ze zet thee, op de ouderwetse manier. Water koken, losse theeblaadjes in de theepot en het kokende water daaroverheen. Rustig laten trekken. Daarna door een zeefje inschenken in een kopje. Waar mijn schoonmoeder woont is het water ook nog eens zacht. Haar thee vind ik het lekkerst. We drinken en genieten van de thee in stilte. We vertragen  en mijn tempo komt vanzelf in de laagste versnelling en uiteindelijk kom ik helemaal tot rust en in het moment.

Elk moment heeft zijn tempo

Zelf ben ik het vliegen en rennen wel een beetje afgeleerd. Er moet wel een heel belangrijke reden zijn wil ik mij daarvoor laten verleiden. En toch kom ik tot een nog diepere rust als ik bij mijn schoonmoeder ben. Ze puzzelt. Honderden puzzelstukjes worden op een stuk board, dat is afgezet met ijsstokjes, in elkaar gepuzzeld tot de puzzel af is om er dan even van te genieten. En dan begint ze weer aan de volgende puzzel. Soms probeer ik een stukje mee te puzzelen, maar daar heb ik toch nog te weinig geduld voor.

Stoppen en herinneren

Aan autorijden heb ik geen hekel. Mijn schoonmoeder vindt het leuk om met de auto in de omgeving te toeren. Naar plekken waar zij met mijn schoonvader in andere tijden fietsten. We rijden in een traag tempo. Door al dat vertragen stop ik om achteropkomend verkeer te laten passeren. We stoppen ook vaak omdat een plek een herinnering oproept en daar vertelt ze met veel plezier over. Ook over de tijd dat mijn schoonvader nog leefde. We beleven de verhalen met haar mee en luisteren belangstellend.

Geen haast

Wat elke keer opvalt is de tijd die voor elkaar wordt genomen. We hebben geen haast en laten ons zeker niet opjagen door het verkeer. Vaak drinken we iets bij een café of restaurant. Iets fris of koffie. We praten over van alles en nog wat. Maar vooral niet gehaast. Want ik heb dan allang het tempo van mijn schoonmoeder overgenomen. Ik vind dat heerlijk.

Glimlachen om herinneringen

Natuurlijk worden er ook grappen gemaakt. Mijn schoonmoeder komt uit Friesland en daar is ze trots op. Ik mag haar daar ook mee plagen, wanneer ik weer een Friese vlag zie hangen in de Achterhoek. Waarom iemand uit Zuid-Holland geen vlag uithangt en waarom Friezen dat overal doen als een soort bezetting van een stukje Nederland. Maar ik besef natuurlijk dat de herinneringen aan Friesland haar doen glimlachen. We sluiten steevast af in een restaurantje waar we genieten van de heerlijkheden uit de streek of van de Chinees. Als we haar weer thuis afzetten, is ze voldaan maar ook een beetje moe. Het was bij elkaar toch best wel een drukke middag, veel gezien en genoten van de omgeving en het samenzijn.

Mijn inzicht

Op de terugreis rij ik langzamer dan op de heenweg. Ik probeer te vertragen en dat tempo zo lang mogelijk vast te houden. We rijden weer naar het drukke Westen. Of zit die drukte in mijn hoofd.

Wutah zegt 

Drukte zit in je hoofd. In mijn praktijk zie ik vaak cliënten die veel in het denken zitten en veel minder in het voelen. En als je teveel in je denken zit, heb je weinig verbinding met je hart. En als die verbinding er onvoldoende is mis je de signalen die je krijgt om op tijd de rust te nemen en te vertragen en te verstillen. Als je een goede verbinding met je hart maakt, beleef je alles wat beter en dieper. Het geeft je ook ruimte om de antwoorden te krijgen die je kunt horen op de vragen die je hebt. Wie vertraagt, verstilt of bijvoorbeeld mediteert, voelt beter en komt dichter bij zijn/haar Bron.

Vragen?

Heb je een vraag over deze blog? Stuur gerust een bericht via het onderstaande formulier:

 

Delen met je netwerk?

Plaats een reactie